Μητέρα σε απόγνωση ζητά τη βοήθεια του ΣΥΓΑΠΑ


Έκκληση για βοήθεια

ΠΡΟΣ
Το Σύλλογο για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια
Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,
Έχοντας παρακολουθήσει για πάρα πολύ καιρό τις κοινωνικές σας δράσεις, οι οποίες αφορούν τη Γονεϊκή Ισότητακαι την υποστήριξη των παιδιών των διαζυγίων, σας κάνω έκκληση για βοήθεια.
Βρίσκομαι εδώ κι έξι μήνες σε διάσταση με το σύζυγό μου, με τον οποίο έχουμε 2 μικρά παιδιά. Κατά την 15ετία που ήμουν παντρεμένη έπεφτα σχεδόν καθημερινά θύμα τόσο σωματικής όσο και σεξουαλικής, αλλά και ψυχολογικής βίας από το σύζυγό μου. Για το λόγο αυτό, όταν δε με κλείδωνε μέσα στο σπίτι, απευθυνόμουν επανειλημμένα στο Αστυνομικό Τμήμα, όπου γινόταν απλά καταγραφή των γεγονότων. Πάντα ο Αξιωματικός Υπηρεσίας με απέτρεπε από το να κάνω μήνυση.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η βία να μένει ατιμώρητη και ο σύζυγός μου, θεωρώντας ότι όσα έκανε δεν είχαν καμιά συνέπεια στον ίδιο, να γίνεται ολοένα και πιο επιθετικός. Το αποκορύφωμα ήταν το Μάιο του 2011, όταν καθημερινάτα παιδιά μας γινόντουσαν θεατές αυτών των άγριων ξυλοδαρμών.
Τότε η μικρή μας κόρη εμφάνισε νευρική ανορεξία. Άμεσα έγινε η εισαγωγή της σε Παιδοψυχιατρική Κλινική. Όταν άρχισε να συνέρχεται, μου δήλωσε κρυφά πως δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι, γιατί δεν άντεχε να βιώνει την κακοποίησή μου από τον πατέρα της. Μάλιστα ο ίδιος παρενέβη ώστε να διακοπεί η νοσηλεία της, από φόβο μήπως αποκαλύψει στο γιατρό τα όσα βίωνε στο σπίτι. Η κόρη μας επέστρεψε στο σπίτι όταν της υποσχέθηκε ο ίδιος πως δε θα ξανακάνει τέτοιες πράξεις.
Από τότε και μετά όμως η κατάσταση στο σπίτι έγινε αφόρητη και το Μάρτιο του 2012, όταν ο σύζυγός μου με ξυλοκόπησε άγρια για μια ακόμη φορά, ζήτησα διαζύγιο. Και ξεκίνησε 2ος γολγοθάς για μένα και τα παιδιά: Μηνύσεις, αγωγές, εξώδικα, Ασφαλιστικά Μέτρα, Κοινωνικές Υπηρεσίες, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, Δικηγόροι, Αστυνομία και όλα όσα συνθέτουν το χρονικό ενός κακού διαζυγίου.
Οι μέχρι τώρα δικαστικές αποφάσεις ήταν θετικές για μένα, αλλά δυστυχώς δεν έχει εφαρμοστεί καμία.
Πήρα την επιμέλεια των παιδιών και στην πορεία ήλθαμε με το σύζυγό μου σε συμβιβασμό, ώστε να μοιραστούμε την τριώροφη κατοικία μας. Η συμφωνία ήταν να μένω εγώ με τα παιδιά στους 2 πάνω ορόφους κι αυτός στο υπόγειο 60 τμ, ώστε να μην υποστούν Γονική Αποξένωση, διότι θεωρώ πως τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δύο γονείς.
Ο πρώην σύζυγός μου με δόλιο τρόπο απέσπασε τα παιδιά από την κατοικία μας στα μέσα Ιουνίου και βρέθηκα σε σημείο να μη γνωρίζω πού βρίσκονται. Δεν μπόρεσα να τα δω  παρά μόνο ελάχιστες φορές για 2,5 μήνες κι αυτό για λίγα λεπτά υπό το βίαιο βλέμμα  του πατέρα που δεν επέτρεπε και πολλά λόγια.
Πάνω στην απελπισία μου απευθύνθηκα μαζί με το Δικηγόρο μου στην εισαγγελία, σε κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά και στην Αστυνομία, αλλά το σύστημα στάθηκε αδύνατο να με βοηθήσει. Όλοι σήκωναν τα χέρια ψηλά και δήλωναν αναρμόδιοι.
Με το άνοιγμα των σχολείων τα παιδιά επέστρεψαν μαζί με τον πατέρα και τη γιαγιά τους (η οποία πάσχει από ψυχιατρικό νόσημα) στο υπόγειο του σπιτιού μας και προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς τα απαραίτητα που θα προσέφερε μια φυσιολογική κατοικία, ουσιαστικά δέσμια της γιαγιάς και του πατέρα τους.
Αυτό που βιώνω εδώ και ένα περίπου μήνα είναι η ψυχολογική κακοποίηση των παιδιών μου από τον πατέρα τους και τη γιαγιά τους. Είναι τρομαγμένα. Βρίσκονται συνέχεια υπό επιτήρηση και δεν τολμούν ούτε να με κοιτάξουν ούτε στα μάτια. Ουσιαστικά δεν μπορώ πλέον να έχω επικοινωνία μαζί τους. Φοβάμαι να πλησιάσω, γιατί η ατιμωρησία του πρώην συζύγου μου μπορεί να τον οδηγήσει και σε άλλες πράξεις βίας εναντίον μου. Πρόσφατα με απείλησε ότι θα με εκδικηθεί για το διαζύγιο και θα με εξοντώσει.
Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά αποτελούν για μένα και για τα παιδιά μας απαρχή του συνδρόμου της Γονικής Αποξένωσης, όπως ακριβώς αναφέρει κι ο ΣΥΓΑΠΑ στα κείμενά του.
Πρέπει να σας αναφέρω πως και οι δύο γονείς είμαστε κωφοί και τα παιδιά είναι ακούοντα. Η επικοινωνία μαζί τους είναι πολύ δύσκολη και πέφτουν εύκολα θύματα. Αυτή τη στιγμή η γιαγιά τους ασκεί κακή επιρροή πάνω τους, δημιουργώντας σενάρια εναντίον μου, ενώ ήταν αρκετές φορές αυτόπτης μάρτυρας της κακοποίησής μου από το γιο της.
Η κώφωση για μένα αποτελεί πολύ σημαντικό πρόβλημα στην επικοινωνία μου με τις Δημόσιες Υπηρεσίες, τους Κοινωνικούς Φορείς. Η φωνή μου δεν μπορεί να ακουστεί πουθενά και κάθε μέρα αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν πάρα πολλοί κωφοί σ’ αυτή την κοινωνία, οι οποίοι ακούν επιλεκτικά.
Για όλους αυτούς τους λόγους κι επειδή γνωρίζω πως κρατάτε ψηλά τη σημαία της Αξιοπρέπειας των αδικημένων γονέων και των παιδιών των διαζυγίωνχωρίς να κλείνετε ούτε τα αυτιά ούτε το στόμα σας, ζητάω από το Σύλλογό σας να συμβάλλει στην άρση αυτής της αδικίας, ώστε να σταματήσει η κακοποίηση των παιδιών μου και η δική μου κακοποίηση από όλους αυτούς τους Φορείς που μόνο στους τίτλους υπάρχουν.
Ευχαριστώ πολύ
Advertisements